رقص با عزرائيل

در بررسي جامعه شناختانه رفتاري پاره ايي از مردم ايران كه سر وكار بيشتري با رسانه هاي اجتماعي و مديا دارند،به گونه ايي از رفتار نابهنجار و نمايشي برخورد مي كنيم.

تعداد زيادي از اعضاء شبكه هاي اجتماعي شبانه روز در تلاش هستند تا توسط ديگران ديده شده و دنبال كننده هاي زيادي داشته باشند و به شكلي افراطي بدنبال تاييد و تحسين شدن از سوي ديگران هستند و شخصيتهاي هيستريك و نمايشي دارند.

اين دسته از كاربران دوست دارند ديگران آنها را همواره شاد و موفق ببينند ،حتي اگر واقعا آدم بدبخت و درب و داغاني باشند.مثلا از خود لايوها و استوري هاي شاد شاد و پر از احساس خوشبختي در مكانها و در كنار آدمهاي شاد مي گذارند و تظاهر به خوشبختي و خوشحالي بيش از اندازه مي كنند در حاليكه در خلوت خود دچار افسردگي و اضمحلال شديد هستند.

نمونه آخر از رفتارهاي هيستريانيكي اين دسته، پخش كردن صحنه هاي رقصيدن كادر درماني بيمارستانها در رسانه هاي اجتماعي و شبكه هاي ماهواره ايي است.هر انسان عاقل و فهيمي مي داند كه شادي و دست زدن و رقصيدن واقعي فقط هنگامي در انسانهاي سالم بروز مي كند كه در يك موقعيت كاملا امن و راحت و شادي باشند.چطور ممكن است شما يك لباسي شبيه كيسه زباله پوشيده باشيد و از گرما و به واسطه ماسك به سختي نفس بكشيد و در بيمارستان عفوني كرونا شبانه روز بيخوابي كشيده و در كشيك و شيفت خود با بيماران بد حال مواجه بوده و صحنه هاي مرگ پي در پي هموطنان خود را ببينيد و با كمال بي دردي و بي تفاوتي بزنيد و بكوبيد و برقصيد و از خود فيلمبرداري كرده و براي ديگران بفرستيد و وانمود كنيد كه خيلي خوشحال هستيد؟؟!!

اين دسته از افرادي كه با عزرائيل مي رقصند يا بايد بيماران رواني و شخصيتي بد حالي باشند و يا اينكه اندك پرسنل بيمارستانهاي خصوصي هستند كه با كرونا سر وكاري ندارند.از سويي ديگر ديدن چنين صحنه هاي مبتذل و جلفي در هيچيك از كشورهاي درگير كرونا ديده نمي شود.كشورهايي كه به صورت عادي و پيش فرض بسيار خوشحال تر از ملت مايوس و درمانده ايران هستند.

كرونا درد دارد،مرگ دارد ،مصيبت و سوگواري دارد و انسانهاي بهنجار از مشاهده درد و رنج و مرگ ديگران احساس شادي و رقصيدن ندارند.اگر قرار باشد درجواب همه مشكلات اجتماعي و اقتصادي ،مردم يك كشور فقط برقصند ،بايد به جاي درمان كرونا كه رهگذر است و با به جا گذاردن تلفات بالا روزگاري مي رود،بايد به فكر درمان روان گسيختگان الكي شاد و بي درد بود و به جاي افزايش تخت بيمارستاني بايد به فكر افزايش تخت بيمارستانهاي رواني و تيمارستانها بود.

بابك اسماعيلي